خرچنگِ بخارپز
مرگ بانو هِن هم مثل خیلیای دیگه ناعادلانه بود. نمیدونم چرا این سکانس همیشه اشکمو درمیاره. با اینکه سریال جدید یانگوم برای بار هزارمه که داره پخش میشه و من هم فقط هرازگاهی از کنار تلویزیون رد میشم.
خونهی شیشهای گلها
گلهایی برای خوندن!
رنج گذراست.
به قول جودی: «همیشه بعد از طوفان، آسمونْ آبی و قشنگه.»
قسمت دوم جودی ابوت رو میبینم و گریه میکنم. شور و اشتیاق زیاد جودی برای زندگی رو میبینم. به این فکر میکنم که اگه افکار من از سر جودی هم میگذشت میتونست باز همینقدر امیدوار باشه؟ و چرا از اینکه انتخاب شده بود به دبیرستان فرستاده بشه انقدر احساس عذاب وجدان داشت؟ به نظر میرسه قرعه قرار بوده فقط به اسم یک نفر بیفته و هرکسی جز اون یک نفر از این قاعده جدا بود. خوشبختی تصادفی؟